Του Βασίλη Ρούκα
Στα μέσα του 1789, το κόστος του ψωμιού είχε φτάσει σε ανυπόφορα ύψη και ο δυσαρεστημένος οικονομικά και πολιτικά λαός της Γαλλίας ήταν έτοιμος για επανάσταση. Το αριστοκρατικό και φεουδαρχικό καθεστώς της χώρας βρισκόταν υπό κατάρρευση και η λεγόμενη «Τρίτη Τάξη», η οποία αποτελούσε τότε το πολυπληθέστερο μέρος της κοινωνίας και περιλάμβανε τους μη προνομιούχους (δηλαδή τους αστούς, τους εμπόρους, τους εργάτες και τους αγρότες), διεκδίκησε ένθερμα μερίδιο στην εξουσία.
Αυτή η διεκδίκηση έμεινε τελικά γνωστή στην παγκόσμια ιστορία, ως «Γαλλική Επανάσταση». Και ήταν εν ολίγοις συνέπεια της ανικανότητας της κυβέρνησης να ξεπεράσει την οικονομική κρίση που μάστιζε την χώρα, μετά από δαπανηρούς πολέμους, ακριβούς φόρους και ρωγμές του απαρχαιωμένου πολιτικού και οικονομικού συστήματος.
Λίγες μέρες πριν την άλωση
Η σημαντική στιγμή έφτασε στις 9 Ιουλίου του ίδιου έτους, όταν η Εθνοσυνέλευση, στην οποία πλειοψηφούσαν οι αστοί και οι φιλελεύθεροι ευγενείς, μετατράπηκε σε Συντακτική Συνέλευση και απαίτησε «Σύνταγμα» από τον βασιλιά. Η απόλυτη μοναρχία του Λουδοβίκου ΙΣΤ’ είχε πλέον καταδικαστεί. Έπρεπε δικαιωματικά να δοθεί εξουσία στην Τρίτη Τάξη, αφού ήταν «τα πάντα», κατά τα φημισμένα λόγια του Αββά Σιεγέ. Δηλαδή ήταν το «έθνος».
Σε αντίδραση αυτής της απόφασης, ο μονάρχης – βασιλιάς συγκέντρωσε στρατό στο Παρίσι, για να χτυπήσει τους επαναστάτες, και παράλληλα απέλυσε στις 11 Ιουλίου τον δημοφιλή υπουργό οικονομικών Ζακ Νεκέρ, που έχαιρε μέχρι τότε της εμπιστοσύνης της εθνοσυνέλευσης. Οι βουλευτές δεν διέθεταν όμως την ένοπλη δύναμη να αντιπαρατεθούν με τη στρατιωτική επίθεση και έτσι, την κρίσιμη στιγμή ανέλαβε δράση ο λαός του Παρισιού, που εισήλθε στο προσκήνιο της επανάστασης. Καθοδηγούμενος από δεινούς ρήτορες, όπως ο Καμίλ Ντεμουλέν, κατέλαβε το Δημαρχείο και οργάνωσε πολιτοφυλακή.
Η ημέρα της Βαστίλης
Για τον εξοπλισμό της πολιτοφυλακής, οι εξεγερμένοι Παριζιάνοι, και ιδικά οι ξακουστοί “sans culottes”, δηλαδή οι «αβράκωτοι», (που ήταν ουσιαστικά οι τεχνίτες, οι εργάτες, οι μαγαζάτορες και οι μικρέμποροι), άρπαξαν το πρωί της 14ης Ιουλίου χιλιάδες τουφέκια από το Μέγαρο των Απομάχων. Στη συνέχεια, σε μια αποφασιστική στιγμή που θα έμενε στην ιστορία, επετέθησαν και πολιορκήσανε επί πολλές ώρες τη Βαστίλη: το μεσαιωνικό φρούριο στην ανατολική πλευρά του Παρισιού, που χρησιμοποιούταν ιστορικά ως φυλακή των κοινών καταδίκων και των πολιτικά αντιφρονούντων του παλαιού καθεστώτος, και όπου φυλάσσονταν μεγάλες ποσότητες πυρίτιδας και πυρομαχικών.
Οι εξεγερμένοι ζήτησαν από τον διοικητή της Βαστίλης, μαρκήσιο Ντε Λονέ, να παραδώσει στα χέρια τους το φρούριο. Αυτός αρνήθηκε και διέταξε τους λιγοστούς άνδρες του να εξαπολύσουν πυρ εναντίον τους. Αυτοί δεν δίστασαν βέβαια να πραγματοποιήσουν έφοδο κατά του φρουρίου, καταβάλλοντας μάλιστα βαρύ φόρο αίματος. Η κατάκτηση ολοκληρώθηκε όταν οι πολιτοφύλακες, με επικεφαλή τον λοχαγό Ελί, μετέφεραν κανόνια για να παραβιάσουν τις πύλες της Βαστίλης. Μετά την έφοδο, ο Ντε Λονέ παραδόθηκε και εκτελέστηκε επί τόπου, μαζί με τρεις αξιωματικούς του.
Στα κελιά του φρουρίου, οι επαναστάτες δεν βρήκαν εκείνη την ημέρα παρά μόνο επτά ποινικούς κρατούμενους. Ωστόσο, η κατάληψη της Βαστίλης γιορτάστηκε ξέφρενα από τους Παριζιάνους, καθώς αυτή συμβόλιζε την απόλυτη εξουσία του βασιλιά και τη «μοναρχική καταπίεση» των τόσων αιώνων.
Οι μετέπειτα εξελίξεις
Λίγο καιρό μετά, η κατάληψη της Βαστίλης συνετέλεσε, ώστε να πειστούν ο βασιλιάς και οι ευγενείς να αντιμετωπίσουν την εθνοσυνέλευση ως το νομοθετικό σώμα του έθνους. Μπροστά στη διογκούμενη λαϊκή πίεση, ο Λουδοβίκος υποχώρησε και επανέφερε τον δημοφιλή Νέκερ στο Υπουργείο Οικονομικών. Επιπλέον, διέταξε την αποχώρηση των στρατευμάτων του από το Παρίσι και η ένδοξη Γαλλική Επανάσταση, με το θρυλικό σύνθημα «Ελευθερία – Ισότητα – Αδελφοσύνη», είχε πετύχει μια μεγάλη νίκη.
Μετά από τις αιματηρές εξελίξεις της επανάστασης, στις 4 Αυγούστου 1789 καταργήθηκαν επίσημα τα φεουδαρχικά προνόμια. Στις 26 Αυγούστου ψηφίστηκε κιόλας η «Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη», το θεμελιώδες κείμενο των αρχών της ελευθερίας, της ισότητας αλλά και της λαϊκής κυριαρχίας, στο οποίο πιστοποιήθηκε η εξάλειψη των ταξικών διακρίσεων και η νομική εξίσωση όλων των Γάλλων πολιτών.
Έναν χρόνο αργότερα, στις 14 Ιουλίου 1790, πραγματοποιήθηκε η Γιορτή της Ομοσπονδίας στο Πεδίον του Άρεως, παρουσία περίπου 260.000 πολιτών. Η εκδήλωση συμβόλιζε την ενότητα του γαλλικού έθνους και την ελπίδα για συμφιλίωση. Ο στρατηγός Λαφαγιέτ και ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ ορκίστηκαν πίστη στο Σύνταγμα, ενώ οι εορτασμοί συνεχίστηκαν με λαϊκές εκδηλώσεις.
Η καθιέρωση της ημέρας ως εθνικής γιορτής
Αρκετές δεκαετίες αργότερα, το 1880, οι δημοκρατικοί βουλευτές αναζήτησαν μια ημερομηνία που θα μπορούσε να καθιερωθεί ως εθνική γιορτή και να εκφράζει την «ενότητα του γαλλικού έθνους». Παρότι εξετάστηκαν διάφορες προτάσεις, τελικά επιλέχθηκε επίσημα, με νόμο της Τρίτης Γαλλικής Δημοκρατίας, η «14η Ιουλίου», που αποτελεί έκτοτε και δημόσια αργία της Γαλλίας.
Σε ολόκληρη τη Γαλλία, η ημέρα γιορτάζεται με επίσημες τελετές, εκδηλώσεις και στρατιωτικές παρελάσεις. Η μεγαλύτερη στρατιωτική παρέλαση πραγματοποιείται στη λεωφόρο των Ηλυσίων Πεδίων στο Παρίσι, παρουσία του Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας. Στο τέλος της ημέρας, σε πολλές πόλεις της χώρας διοργανώνονται συναυλίες, χοροί και θεάματα με εντυπωσιακά πυροτεχνήματα, τα οποία ολοκληρώνουν τον εορτασμό της εθνικής επετείου.
Πηγή: skai.gr
Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
Πηγή: www.skai.gr
