Καρυοφυλλιά Καραμπέτη: «Δεν μπορώ να συμμετέχω σε κάτι το οποίο υποτιμά τη νοημοσύνη του θεατή»

Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, μίλησε, σε συνέντευξή της για τους λόγους που επέλεξε να ασχοληθεί με την υποκριτική αλλά και τι αναζητάει μέσα από αυτήν.

Γιατί επιλέξατε την υποκριτική; Τι αναζητάτε μέσα από αυτήν;

Ήταν κάτι που με βρήκε από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Μεγάλωσα σε ένα χωριό του Έβρου, σε μια εποχή που δεν υπήρχε τηλεόραση. Θυμάμαι ένα βανάκι που ερχόταν με ελληνικές ταινίες και τις πρόβαλλε στο καφενείο του πατέρα μου. Για μένα αυτός ο κόσμος ήταν μαγικός. Ήταν ένα παράθυρο σε ζωές, τόπους και ανθρώπους που δεν γνώριζα. Το ίδιο συνέβαινε και με το ραδιόφωνο. Δεν έχανα ποτέ το «Θέατρο της Τετάρτης», του Σαββάτου ή της Κυριακής. Μέσα από αυτές τις εκπομπές γνώρισα μεγάλα έργα και συγγραφείς και άκουγα τις φωνές της Κατίνας Παξινού και άλλων σπουδαίων ηθοποιών. Παράλληλα, συμμετείχα και στις σχολικές παραστάσεις. Η μαγεία της σκηνής με συνόδευσε σε όλα τα χρόνια της ζωής μου. Μέσα από τους ρόλους που έχω ερμηνεύσει ήρθα σε επαφή με τα μεγαλύτερα πνεύματα της παγκόσμιας δραματουργίας και ποίησης. Μέσα από αυτούς τους κόσμους είχα την ευκαιρία να διερευνήσω τον ανθρώπινο ψυχισμό και να πλησιάσω, όσο είναι δυνατόν, κάποια από τα μεγάλα μυστήρια της ύπαρξής μας. Είναι ένα σπουδαίο δώρο όλο αυτό. Και, βέβαια, το πιο σημαντικό είναι ότι το μοιράζεσαι με το κοινό. Από τη στιγμή που έχω την ευκαιρία να ενσαρκώνω αυτούς τους χαρακτήρες και να τους προσφέρω στους θεατές, να δημιουργώ συγκίνηση, να προκαλώ σκέψεις και συναισθήματα και να τους παίρνω μαζί μου σε αυτό το ταξίδι, νιώθω ότι συμμετέχω σε κάτι πολύ ουσιαστικό. Άλλωστε, το είδαμε και στην περίοδο της καραντίνας. Όλοι στραφήκαμε στα βιβλία, τις ταινίες, τις σειρές, τη μουσική, ακόμη και τις διαδικτυακές παραστάσεις. Η Τέχνη μάς κράτησε συντροφιά και μας βοήθησε να αντέξουμε. Και αυτό δείχνει πόσο βαθιά αναγκαία είναι στη ζωή μας.

Τι είναι η Τέχνη για τη ζωή μας;

Η Τέχνη είναι ένα εργαλείο που μας βοηθά να προσεγγίσουμε τα μυστήρια της ύπαρξής μας, να κατευνάσουμε τους φόβους μας, να απαλύνουμε τις αγωνίες μας, να νιώσουμε χαρά, να γελάσουμε, να συγκινηθούμε και, τελικά, να οδηγηθούμε σε μια μορφή κάθαρσης. Ο άνθρωπος χρειάζεται καταφύγια. Τα βρίσκει στις σχέσεις του με τους άλλους, στην οικογένεια, στις παρέες, στις γιορτές και στις καθημερινές στιγμές της ζωής. Η Τέχνη είναι ένα ακόμη πολύτιμο καταφύγιο: ένας τρόπος να ηρεμήσει το θηρίο που κρύβουμε μέσα μας. Μας βοηθά να κατανοήσουμε τον άλλον, να ξεπεράσουμε τα πρωτόγονα ένστικτά μας, να εξευγενιστούμε ως άνθρωποι. Γι’ αυτό και η γενιά της Μεταπολίτευσης, στην οποία ανήκω, μεγάλωσε με μεγάλα όνειρα. Όταν ήμασταν έφηβοι, πιστεύαμε ότι μπορούσαμε να αλλάξουμε τον κόσμο προς το καλύτερο. Αυτό ήταν το πνεύμα της εποχής. Σήμερα, όμως, νιώθω μια μεγάλη απογοήτευση, γιατί βλέπω ότι αυτή η αλλαγή πραγματοποιήθηκε σε πολύ μικρότερο βαθμό απ’ όσο ελπίζαμε. Οι πόλεμοι συνεχίζονται, οι βομβαρδισμοί συνεχίζονται, οι γενοκτονίες συνεχίζονται. Ο άνθρωπος εξακολουθεί να κυνηγά αμείλικτα την εξουσία και το χρήμα εις βάρος της ζωής των άλλων ανθρώπων. Προσωπικά, δεν ξέρω πώς θα μπορούσα να σταθώ σε έναν κόσμο που συχνά μοιάζει να κατρακυλά ολοένα και βαθύτερα στο σκοτάδι, αν δεν είχα αυτό το στήριγμα.

Εχετε διαγράψει μια σπουδαία πορεία. Πότε νιώσατε ότι «τα καταφέρατε»;

Δεν ξέρω αν μπορώ να απαντήσω με ακρίβεια σε αυτό. Και τελικά, τι σημαίνει «τα κατάφερα»; Για μένα ήταν πάντα μια πορεία. Μια μαγευτική διαδρομή, αλλά και γεμάτη δυσκολίες, στενοχώριες και άγχη. Κάθε φορά που ερχόμουν αντιμέτωπη με έναν μεγάλο ρόλο αναρωτιόμουν αν θα σταθώ στο ύψος των περιστάσεων, αν θα μπορέσω να δώσω στον ρόλο αυτό που του αξίζει, παρά τον μόχθο και την προετοιμασία που είχαν προηγηθεί. Δεν υπήρξε μια συγκεκριμένη στιγμή που να είπα «τώρα τα κατάφερα». Ήταν μια αλυσίδα από συνεχόμενους κρίκους, μια σκάλα με το ένα σκαλοπάτι να οδηγεί στο επόμενο. Όλα χτίστηκαν σιγά σιγά, βήμα βήμα. Γι’ αυτό και δεν μπορώ να προσδιορίσω μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή επιτυχίας. Η διαδρομή ήταν πάντοτε πιο σημαντική από τον προορισμό.

Έχετε γνωρίσει επιτυχία στο θέατρο, στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση. Ποιο μέσο είναι πιο κοντά σε εσάς και γιατί;

Τα αγαπώ όλα. Το θέατρο σου δίνει τη δυνατότητα να αναμετρηθείς με τους μεγάλους ρόλους και ταυτόχρονα να βιώσεις τη μοναδική, ζωντανή επικοινωνία με το κοινό. Ο κινηματογράφος και η τηλεόραση, από την άλλη, σου προσφέρουν τη μαγεία της κάμερας, που επιτρέπει να εκφράσεις συναισθήματα και καταστάσεις με τα πιο λιτά μέσα. Ωστόσο, για μένα το ζητούμενο δεν είναι το μέσο, αλλά η ποιότητα. Δεν μπορώ να συμμετέχω σε κάτι το οποίο θεωρώ ότι υποτιμά τη νοημοσύνη του θεατή, είπε η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη στην εφημερίδα Απογευματινή.

Διαβάστε επίσης:

Καρυοφυλλιά Καραμπέτη: «Θέλω να είμαι συμφιλιωμένη με τον χρόνο. Ποιον να ξεγελάσεις;»

H Φόνισσα σε Α’τηλεοπτική προβολή-Το X υποκλίθηκε στην Καραμπέτη: «Οταν η οθόνη ξεχειλίζει ταλέντο»

Καρυοφυλλιά Καραμπέτη: «Η κοινωνία τιμωρεί όσους τόλμησαν να γεράσουν»