Σε συνέντευξή της μιλά για τον ρόλο της, για τη μοναξιά αλλά και για τη δύναμη των μικρών κοινωνιών να ενώνονται στις δύσκολες στιγμές.
Νικολέτα Βλαβιανού για Πέτρο Φιλιππίδη: «Τιμωρήθηκε – Δεν ξέρω αν το έχει καταλάβει»
Τι σας κέντρισε το ενδιαφέρον στη σειρά «Το τελευταίο νησί»;
«Βρέθηκα στη σειρά εντελώς τυχαία. Δέχτηκα μολονότι ήξερα από την αρχή ότι ο ρόλος δεν είναι μεγάλος. Μου αρέσουν ο σκηνοθέτης, ο Φίλιππος Τσίτος, αλλά και η παραγωγή κι έτσι αποφάσισα να προχωρήσω στη συνεργασία. Έτσι βρέθηκα μαζί με τη Ράσμη Τσόπελα, που ήταν καθηγήτριά μου να παίζουμε μαζί. Κάνουμε… ντουέτο: Δύο μοναχικές κυρίες που παρατηρούν και παρακολουθούν. Γιατί τι άλλο να κάνει κανείς σε ένα νησί τον χειμώνα».
Πρόκειται για μυθοπλασία με και πολυεπίπεδη ανάλυση.
«Η εικόνα είναι εξαιρετική. Είναι σαν να διαβάζεις ένα βιβλίο. Η σειρά συνδυάζει το θρίλερ με υπαρξιακό δράμα και έχει και κωμική χροιά. Ο σκηνοθέτης ήθελε να υπάρχει και αυτή η διάσταση και χρησιμοποιεί εμάς για να δώσει μια πιο ανθρώπινη πλευρά. Γιατί δεν υπάρχει μόνο η μία όψη της ζωής. Δεν υπάρχει μόνο το βαρύ δράμα. Υπάρχουν και ο αυτοσαρκασμός, το χιούμορ, η αποφόρτιση».
Η σειρά ανοίγει έναν αφηγηματικό κόσμο πυκνό, σκοτεινό, γεμάτο υπόγειες εντάσεις. Βάζει πολλά σύγχρονα κοινωνικά θέματα -κακοποιήσεις, τραύματα- μέσα σε μια ελληνική πραγματικότητα.
«Στην ουσία όλοι οι χαρακτήρες έχουν κάποιο τραύμα. Όλοι κάτι κρύβουν. Ακόμη κι εμείς με τη Ράσμη δεν είμαστε εξωστρεφείς χαρακτήρες. Το χιούμορ βγαίνει μέσα από μια εσωστρέφεια. Σαν κάτι να πλανάται σε δεύτερο επίπεδο».
Εσείς, λοιπόν, υποδύεστε την Όλγα, που μαζί με τη φίλη της Γεωργία αποτελούν… το παρατηρητήριο του νησιού.
«Όπως το λέτε. Και είναι φυσιολογικό αυτό, γιατί είναι λίγοι οι κάτοικοι. Σε ένα από τα επεισόδια, βγαίνοντας με τον καφέ στη βεράντα, λέω “Πέρασε κανείς;” για να έχει κάτι διαφορετικό η ημέρα. Αυτές οι δύο γυναίκες δεν είναι κουτσομπόλες ούτε κακές. Αντιθέτως, είναι συμπαθητικές. Απλώς δεν τους ξεφεύγει τίποτα».
Η σειρά αναδεικνύει μέσα σε όλα και τη μοναξιά της μεγαλύτερης ηλικίας.
«Ναι, είναι δύο γυναίκες μόνες. Είναι χήρες και δεν έχουν κοντά τα παιδιά τους. Αναδεικνύεται ακριβώς αυτό το θέμα των μεγαλύτερων ανθρώπων στην επαρχία. Από την άλλη, πολλοί μας γράφουν στα social πόσο θα ήθελαν να βρίσκονται σ’ εκείνο το μπαλκόνι μ’ αυτές τις κυρίες. Κι αυτό μας κάνει να αναρωτιόμαστε πόσο έντονη και πόσο άσχημη είναι η μοναξιά σε μια μεγάλη πόλη. Εκεί, τουλάχιστον, η Όλγα και η Γεωργία απολαμβάνουν τη φύση και την υπέροχη θέα της θάλασσας»
Πηγή tv24
Βλαβιανού: «Έζησα να της κάνει μπούλινγκ και πήρα το μέρος της, δεν μπορούσα να μην το κάνω»
Βλαβιανού: «Τον είχα σαν αδερφό μου και ξαφνικά έγινε ένας άλλος, με πολέμησε με μανία»
Βλαβιανού: «Ο Φιλιππίδης είπε ότι θα με καταστρέψει και να πεθάνω εγώ και το παιδί μου στο δρόμο»
Πηγή: www.gossip-tv.gr
