Ο Θανάσης Αλευράς είναι ο δεύτερος καλεσμένος του Νίκου Μωραΐτη στη σειρά vidcast «Ποιος είσαι τελικά;». Ο πολυτάλαντος καλλιτέχνης ξετυλίγει το κουβάρι της προσωπικότητάς του και μιλά για τα χούγια που κουβαλάμε, τους ρόλους που αφήνουν πίσω τους… τερτίπια, τις στιγμές που μπορούν να αλλάξουν έναν άνθρωπο ακόμα κι όταν η προσωπικότητά του «υποτίθεται» έχει ολοκληρωθεί.
Με γλύκα και νοσταλγία θυμάται τη γιαγιά που του τραγουδούσε και τον χόρευε. Τους γονείς και τις μνήμες που του χάρισαν: ευγένεια και τάξη από τη μητέρα, φιλοσοφία και Καζαντζάκης από τον πατέρα — μαζί με την προπαίδεια. Κάπως έτσι, ανάμεσα στην «Ασκητική» και τους πολλαπλασιασμούς, γεννήθηκε μια προσωπικότητα με καλοσύνη, χωρίς βαριά συναισθήματα, χωρίς μίσος στις …αποσκευές.
Πρόσωπα-σταθμοί μεταξύ άλλων:
- ο Σωτήρης Μουστάκας που του διαμόρφωσε την αίσθηση του χιούμορ
- ο κολλητός του Γιώργος, από το διπλανό θρανίο, που του έμαθε τι σημαίνει αληθινός φίλος
- το Θέατρο Τέχνης που τον μύησε σε Λόρκα, Τενεσί Ουίλιαμς και Χατζιδάκι.
Και μέσα σε όλα, εκείνος ο έρωτας με τη Γλυκερία, αλλά και ο ενθουσιασμός όταν είδε για πρώτη φορά την Άννα Βίσση. Ο έφηβος που δεν πήγε πενταήμερη για να τη δει live.
Παράλληλα, υπάρχει και μια σταθερή πνευματική αναζήτηση: από το κατηχητικό και τις ψαλμωδίες μέχρι τον «Αλχημιστή» που του άνοιξε έναν κόσμο πέρα από αυτόν που πιάνουν οι αισθήσεις.
Όπως εξομολογείται ο Θανάσης Αλευράς, κουβαλά μέσα του και την «υγρασία της Πίνδου», μια μελαγχολία που συνυπάρχει με το πιο φωτεινό του γέλιο. Ένας άνθρωπος που συγκινείται από τη ζωή: από το ότι ερχόμαστε, φεύγουμε, και κάπου ενδιάμεσα αναζητούμε νόημα.
Ο Θανάσης Αλευράς δεν είναι «απλός κωμικός». Είναι ένα κράμα: Γιάννενα και Αστέρια, κατηχητικό και Γλυκερία, Καζαντζάκης και Μουστάκας. Αλλά και η φυματική πριγκίπισσα, Νατάλια Μπρατούσκα Σεϊτανίδη Αλεξέγεβνα, όπως και η Αλίκη Βουγιουκλάκη.
Τι τον ακούμε να λέει:
Όταν παίζεις μεγάλες σεζόν, κουρδίζεσαι με χαρακτηριστικά του ρόλου. Δηλαδή, κουβαλάς κάποια τερτίπια του ας πούμε, λόγω της επανάληψης. Ε, μετά φεύγουν αυτά. Μένει το… το γνήσιο.
Μπορεί να λένε οι επιστήμονες ότι μέχρι, κοίτα, τα 6-7 σου ολοκληρώνεται η προσωπικότητα, αλλά πιστεύω ότι υπάρχουν και κάποια κομβικά σημεία στη ζωή, γεγονότα, που μπορούν να σε αλλάξουν. Και αυτό είναι πολύ ελπιδοφόρο.
Ο πατέρας μου ήταν πιο αναρχο- αυτόνομος. Ήταν λίγο πιο Λιαντίνης σε όλη του τη φιλοσοφία. Οπότε με έμαθε να φιλοσοφώ. Δηλαδή πέμπτη δημοτικού με μάθαινε προπαίδεια και ταυτόχρονα μου διάβαζε Καζαντζάκη, την “Ασκητική” και τη “Νεκρώσιμη Ακολουθία”.
Και όλα τα πρακτικά, τα τεχνικά ζητήματα, τα πήρα από τη μάνα μου. Όπως και ένα πολύ μεγάλο και από τους δύο, προσόν. Την καλοσύνη. Δηλαδή, δεν έχω αισθήματα… βαριά για ανθρώπους. Δεν έχω ζηλέψει, δεν έχω νιώσει μίσος. Δεν έχω νιώσει… Πάντα… θα εκνευριστώ, θα θυμώσω, εννοείται. Αλλά δεν έχω βαριά συναισθήματα. Δεν τα είδα ποτέ για να τα μιμηθώ.
Ξαφνικά μπήκα στον κόσμο του Χατζιδάκι, του Λόρκα, του Τενεσί Ουίλιαμς. Σε αυτό το μαγικό… σε αυτή τη μαγική τέχνη που λέγεται θέατρο. Γνωρίζω την ποίηση… Δεν ήμουν ένα πολυδιαβασμένο παιδί. Ήμουν από μια ωραία λαϊκή οικογένεια, στους δρόμους, στα δέντρα, κυριολεκτικά, αφημένα, από θαύμα ζούμε… Αναλογική παιδική ηλικία και ψηφιακή ενηλικίωση.
Η πρώτη μου καψούρα, είναι η Γλυκερία.
Η διαδικασία της υποκριτικής σε βάζει να κάνεις μία βουτιά μέσα σου, να ανακαλύψεις πράγματα που ποτέ δεν είχες φανταστεί, αισθήματα και ό,τι είχες, με αφορμή έναν ρόλο. Ο Χατζιδάκις λοιπόν, μου μαλάκωσε την ψυχή, όταν τον άκουσα. Με ταξίδεψε…
Δεν πήγα πενταήμερη για να πάω στα Αστέρια να δω τη Βίσση. … Και θυμάμαι ότι μόλις την είδα, έπαθα αυτό το ότι… Δεν είχα ξαναδεί τέτοια ενέργεια.
Πάω και λέω θέλω να γραφτώ στο κατηχητικό. Μου λέει ο πατέρας μου, τι; γιατί; Δεν ξέρω, έτσι θέλω. Κάτι με ηρεμούσε.
Μου φαίνεται η ζωή μας τόσο συγκινητική ιστορία. Δηλαδή, ερχόμαστε από πολύ νωρίς έχουμε… ξέρουμε ότι θα φύγουμε, ότι θα αποχαιρετήσουμε. Όλα αυτά δεν είναι εύκολα πράγματα.
Με επηρέασε πάρα πολύ όλη εκείνη η γενιά του Κάρολου Κουν, η Ρένη η Πιττακή, ο Μίμης ο Κουγιουμτζής. … Και πολύ η Μάγια η Λυμπεροπούλου.
Αγαπώ την κωμωδία γιατί μου κάνει καλό στην ψυχή μου. Δεν με βαραίνει.
Δεν χρειάζεται σώνει και ντε, πάντα να έχει ένα μήνυμα η παράσταση, το θέατρο και να βγεις έξω και να γίνεις καλύτερος άνθρωπος. Δεν πειράζει. Φτάνει και να συγκινηθείς από μια μελό ιστορία.
Έγινε ένας έρωτας με την πρώτη ματιά με τη Ζέτα (Μακρυπούλια).
Διαβάστε όλη τη συνέντευξη εδώ
Πηγή: skai.gr
Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
Πηγή: www.skai.gr
